ZARİF SOFRA

PROVENCE’A İTHAFEN: SON YAZA VEDA SOFRASI

Bağbozumunun renkleri, Ekim’in ilk serinliği ve yanan bir şöminenin etrafında uzun bir sonbahar masası

Ekim, sofrayı bir anda kışa çevirmek için henüz erken.

Bahçede hâlâ biraz yaz vardır. Öğleden sonra güneşi camlardan içeri girer, zeytin dallarının arasından süzülen ışık masanın üzerine düşer. Fakat gün kısalmaya başladığında hava değişir. Akşam serinliği hissedilir, sandalyenin sırtına bırakılmış ince bir şal omuzlara alınır ve şöminede ilk ateş yanar.

İşte bu ay Zarif Sofra’yı tam bu iki mevsimin arasına kuruyoruz.

İlhamımız, Zarif Seyahat’te ziyaret ettiğimiz Provence ve bağbozumu mevsimi.

Fakat bir Fransız sofrasını birebir taklit etmek yerine Provence’ın ruhunu alıyoruz: bağlardan gelen üzümü, zeytin dallarını, inciri, doğal ketenleri, sıcak seramikleri, uzun yemekleri ve acele edilmeyen akşamları…

Ve bütün bunları Zarif Yaşam’ın Ekim sofrasına taşıyoruz.

Bu kez masa yuvarlak değil.

Uzun.

Çünkü bazı sofralar yalnızca yemek yemek için değil, paylaşmak için kurulur.

BAHÇEYLE EV ARASINDA

Mekânımız ne tamamen içeride ne de tamamen dışarıda.

Bahçeye açılan geniş camları, doğal taş yüzeyleri ve ahşap detayları olan yarı açık, yarı kapalı bir kış bahçesi düşünün.

Camların ardında sonbahara dönmeye başlayan bahçe devam ediyor. İçeride büyük saksılarda zeytin ve turunç ağaçları, doğal dokular ve sıcak bir ışık var.

Bir tarafta ise şömine yanıyor.

Şöminenin ateşi özellikle gün batımından sonra bu sofranın atmosferini değiştiriyor. Gündüz bahçeyle bütünleşen aydınlık mekân, akşam olduğunda mumların ve ateşin sıcak ışığıyla daha samimi bir hale geliyor.

Sandalyelerin birkaçının sırtına ince yün veya kaşmir dokulu şallar bırakıyoruz.

Bunlar yalnızca dekorasyon değil.

Ekim akşamı serinlediğinde birinin gerçekten omuzlarına alabileceği küçük bir misafirperverlik ayrıntısı.

Çünkü güzel bir sofranın zarafeti bazen en çok, misafirin ihtiyacı henüz ortaya çıkmadan düşünülmüş küçük ayrıntılarda saklıdır.

PROVENCE SONBAHARININ RENKLERİ

Sonbahar sofrası hazırlamak, masayı kahverengi ve turuncuyla doldurmak anlamına gelmez.

Biz ışığı koruyoruz.

Masanın temelinde ivory, kırık beyaz ve doğal keten var.

Bunlara bağbozumunun koyu üzüm tonları, zeytin yeşili, incirin pembesi, kestane, bal ve amber ekleniyor. Küçük balkabakları ise Ekim’i hatırlatan sıcak bir vurgu oluşturuyor.

Altın kullanacaksak onu da ölçülü kullanıyoruz. İnce bir şamdan, küçük bir peçete halkası ya da servis parçasında görünen sıcak, hafif eskitilmiş bir altın yeterli.

Ortaya çıkan palet ne yaz kadar açık ne de kış kadar koyu.

Tam olarak Ekim.

BU KEZ UZUN BİR MASA

Uzun masanın güzelliği, bütün sofrayı tek bir büyük çiçek aranjmanının etrafında kurmak zorunda olmamamız.

Bu nedenle masanın ortasına yüksek ve gösterişli bir buket koymuyoruz.

Onun yerine masanın boyunca doğal biçimde ilerleyen bir hat oluşturuyoruz.

Birkaç zeytin dalı…

Koyu renk üzüm salkımları…

İkiye kesildiğinde içindeki pembeyi gösteren incirler…

Küçük krem ve soluk turuncu balkabakları…

Ve aralarına serpiştirilmiş birkaç küçük mevsim çiçeği.

Son olarak mumlar geliyor.

İnce uzun mumlarla küçük cam mumlukları bir arada kullanabiliriz. Fakat yüksek şamdanları misafirlerin tam karşısına yerleştirmiyoruz.

Çünkü sofranın ortasında ne kadar güzel olursa olsun, insanların birbirini görmesini engelleyen bir dekorasyon görevini yerine getirmiyor demektir.

Sofranın merkezi dekorasyon değil, insanlardır.

AHŞABI SAKLAMAYIN

Güzel bir doğal ahşap masamız varsa tamamını örtmeye gerek yok.

Masanın ortasından geçen yumuşak dokulu ivory veya doğal keten bir runner yeterli olabilir.

Ahşabın sıcaklığı görünür kalsın.

Tabaklarda ise çok parlak ve kusursuz porselenler yerine hafif el yapımı hissi taşıyan krem veya kırık beyaz seramikler Provence’ın rahat karakterine daha çok yakışır.

Doğal dokulu suplalar kullanılabilir.

Peçeteler de keten olsun.

Ancak karmaşık katlamalara gerek yok. Hafifçe katlanmış bir peçetenin üzerine küçük bir zeytin dalı bırakmak bazen en gösterişli peçete düzeninden çok daha zarif görünür.

Aradığımız şey rustik bir kır masası değil.

Doğal Provence ile Zarif Yaşam inceliğinin buluştuğu bir masa.

ZARİF SOFRA DÜZENİ

Sofranın güzelliği yalnızca seçtiğimiz parçalardan değil, onları doğru yerleştirmekten gelir.

Her misafirin önünde rahat hareket edebileceği kadar alan bırakın. Sandalyeleri birbirine sıkıştırmayın. Uzun bir akşam yemeğinde konfor, masanın görüntüsü kadar önemlidir.

Tabaklar

Her oturma yerinin merkezinde ana yemek tabağı bulunur.

Altına sade bir servis tabağı veya doğal dokulu bir supla yerleştirilebilir.

Bu ay menümüzde balkabağı çorbası olduğu için başlangıçta çorba kasesini ana tabağın üzerine koyabiliriz.

Düzenimiz:

Supla → Ana yemek tabağı → Çorba kasesi

Çorba tamamlandığında kase kaldırılır ve alttaki tabak ana yemek için hazır kalır.

Çatal, Bıçak ve Kaşık

En kolay hatırlanacak kural:

Çatallar solda.

Bıçaklar ve kaşıklar sağda.

Bıçağın keskin yüzü tabağa dönük.

Birden fazla takım kullanılıyorsa yemek sırasına göre dışarıdan içeriye doğru ilerlenir. İlk kullanılacak parça en dışta bulunur.

Çorba kaşığı bu nedenle sağ tarafta ve dışta yer alabilir.

Tatlı takımını ise başlangıçta masaya koymak zorunda değiliz. Crème brûlée servis edilirken küçük tatlı kaşığını beraberinde getirmek, masayı daha sade ve ferah bırakır.

Ekmek Tabağı

Küçük ekmek tabağı ana tabağın sol üst tarafında yer alır.

Gerekirse üzerine küçük bir tereyağı bıçağı eklenebilir.

Kadehler

Kadehler tabağın sağ üst bölümünde toplanır.

Bu sofrada masayı camlarla doldurmak yerine gerçekten kullanacağımız parçaları seçiyoruz.

Bir su kadehi ve servis edilecekse bir şarap kadehi çoğu zaman yeterlidir.

İnce, sade ve şeffaf camlar bu masanın doğal karakterini bozmaz; aksine mum ve şömine ışığını yakalayarak sofraya hafif bir ışıltı verir.

ÇİÇEK YERİNE BİRAZ DA MEVSİM

Ekim ayında masanın en güzel süslerinden bazıları çiçekçiden değil, mevsimin kendisinden gelir.

Üzüm…

İncir…

Zeytin dalları…

Küçük armutlar…

Kestaneler…

Ve elbette balkabağı.

Fakat balkabağını ölçülü kullanıyoruz.

Amacımız balkabağı temalı bir masa hazırlamak değil. Krem, açık şeftali ve birkaç doğal turuncu tonda küçük balkabakları, Ekim duygusunu vermeye yeter.

Daha büyük balkabaklarını masaya koymak yerine şöminenin yakınına, taş zemindeki bir sepetin yanına veya kış bahçesinin başka bir köşesine yerleştirebiliriz.

Böylece dekorasyon masaya sıkışmaz; bütün mekâna yayılır.

Üzüm salkımlarının masada doğal biçimde kullanılması ise soframızı Provence’ın bağbozumu hikâyesine bağlayan en güzel ayrıntılardan biridir.

MEVSİM MASADAN TABAĞA GEÇİYOR

Bu sofranın bir başka güzelliği de dekorasyonla menünün aynı mevsimi anlatması.

Zarif Yemek’te hazırladığımız üç Ekim lezzeti bu kez sofranın konuğu.

Burada tarifleri yeniden anlatmıyoruz.

Onları nasıl sunacağımıza bakıyoruz.

Başlangıç

Balkabağı Çorbası

Krem veya ivory bir kasede servis edilen balkabağı çorbasının sıcak rengi, masadaki küçük balkabakları ve amber tonlarıyla kendiliğinden bütünleşir.

Üzerine çok küçük ve sade bir son dokunuş yeterli.

Çorbanın kendisi zaten Ekim’i anlatıyor.

Ana Yemek

Kestane & Yabani Mantarlı Tavuk

Ana yemeği mutfakta tek tek tabaklamak yerine büyük ve güzel bir servis tabağıyla masaya getirebiliriz.

Kestaneler, mantarlar ve tavuğun sıcak tonları masanın doğal renklerine karışır.

Servis tabağının masaya gelmesi aynı zamanda sofrada küçük bir paylaşım anı yaratır.

Biri tabağı uzatır, diğeri servis eder, ekmek el değiştirir, sohbet devam eder.

Uzun Provence sofralarının ruhuna en çok yakışan şeylerden biri de budur.

Final

Balkabaklı Crème Brûlée

Tatlıyı başlangıçtan itibaren masada bekletmiyoruz.

Ana yemek tamamlanıyor, tabaklar kaldırılıyor.

Bu sırada dışarıdaki ışık biraz daha azalıyor, şöminenin ateşi belirginleşiyor ve mumlar artık sofranın asıl ışıklarından biri oluyor.

Sonra küçük bireysel ramekinlerde balkabaklı crème brûlée geliyor.

Karamelize yüzeyin amber rengi, mum ve şömine ışığında sofranın son görüntüsünü tamamlıyor.

Böylece balkabağı yalnızca dekorasyonda kullanılan bir Ekim simgesi olmaktan çıkıyor.

Mevsim, masadan tabağa geçiyor.

GÜNDÜZDEN AKŞAMA AYNI SOFRA

Bu masayı iki ayrı sofra gibi hazırlamayacağız.

Öğleden sonra kuracağız ve akşam boyunca onun değişmesini izleyeceğiz.

İlk saatlerde geniş camlardan içeri doğal Ekim ışığı girecek. Bahçe hâlâ masanın bir parçası gibi görünecek. Ivory ketenler, açık seramikler ve ahşap daha aydınlık hissedilecek.

Sonra güneş yavaşça alçalacak.

Bahçenin renkleri derinleşecek.

Camların dışındaki dünya biraz koyulaşırken içeride şömine yanmaya devam edecek.

Mumlar yakılacak.

Sandalyenin sırtındaki şallardan biri omuzlara alınacak.

Ve masadaki hiçbir şeyi değiştirmeden, öğleden sonraki Provence sofrası sıcak bir Ekim akşamı sofrasına dönüşecek.

Bu yüzden sofrayı hazırlarken yalnızca tabakları ve dekorasyonu değil, ışığın nasıl değişeceğini de düşünün.

Bazen bir sofranın en güzel dekorasyonu gün batımıdır.

MİSAFİR GELMEDEN ÖNCE SON KONTROL

Sofra tamamlandığında ona ayakta bakmak yerine bir sandalyeye oturun.

Bir misafir gibi.

Karşınızdaki kişiyi rahatça görebiliyor musunuz?

Kadehinize uzanabiliyor musunuz?

Ekmek tabağı rahat bir yerde mi?

Ana yemek servis tabağı geldiğinde masada ona yer kalıyor mu?

Şöminenin sıcaklığı hissediliyor ama rahatsız etmiyor mu?

Akşam serinlediğinde ulaşılabilecek bir şal var mı?

Eğer cevap evetse, sofranız hazırdır.

Çünkü zarif bir sofra üzerine en çok şey koyduğumuz masa değildir.

En pahalı porselenlerin, en büyük çiçeklerin veya en kusursuz dekorasyonun olduğu masa da değildir.

Zarif bir sofra, misafirin kendisini düşünülmüş hissettiği sofradır.

Belki Provence’tan Ekim masamıza taşıyacağımız en güzel şey de budur:

Bağbozumundan gelen birkaç üzüm, iyi hazırlanmış bir yemek, yanan bir şömine, omuzlara alınan bir şal, uzayan sohbetler ve kimsenin saate bakmadığı bir akşam.

Çünkü bazı sofraların güzelliği nasıl göründüklerinde değil, insanların o sofradan ne kadar geç kalktıklarında saklıdır.